Pamela (50) vindt het moeilijk om mensen te vertrouwen of een compliment aan te nemen. “Door wat ik heb meegemaakt, bekruipt me vaak snel het gevoel dat ze iets van me willen.” Toch zijn er ook mensen op haar pad gekomen die haar belangeloos hulp aanboden. Niet haar man, die haar klakkeloos verkoopt, niet één maar twee keer, aan een madam, noch haar vader, die Pamela zelfs na een roep om hulp aan haar lot overlaat. Maar wel mensen met het hart op de juiste plek. Én de vrijwilligers van TheBridge2Hope. “Dankzij hen kan ik nu helen.”
Het begin
Die weg begint in Nigeria, als Pamela’s man haar eindelijk zover krijgt naar Italië te verhuizen.
“Ik wilde niet per se weg, want ik had een goede baan als personal assistent van een advocaat bij een mensenrechtenorganisatie in Lagos. Mijn man wilde een gezin beginnen, maar ook gaan werken in Italië. In mijn eentje kinderen opvoeden zag ik niet zitten. Dus uiteindelijk heb ik ontslag genomen en ben ik met hem meegegaan naar Italië.”
Daar wordt de toen 26-jarige Pamela na slechts een week door haar man als prostitué verkocht aan een madam. Ze was compleet onthutst. Dit, drukt haar man haar op het hart, is hoe iedereen hier geld verdient. “Ik was er kapot van. Mijn lichaam is niet te koop, smeekte ik hem nog. Maar ik moest hem gehoorzamen, want ik was nu eenmaal zijn vrouw.”
Italië
Bij de madam aangekomen, die in een boerderij is gevestigd, huilt Pamela de hele dag. Ze krijgt het voor elkaar haar vader te spreken over de telefoon. Die geeft echter niet thuis en drukt haar weg.
“Als er iemand is die voor me had kunnen vechten, dan was hij het wel. Mijn lot kon hem echter niks schelen.”
In de dagen die volgen kan Pamela zich niet verzetten tot seks met klanten en doet ze meerdere zelfmoordpogingen. De madam is woest dat Pamela geen geld in het laatje brengt en stuurt haar terug naar haar man, die haar naar Duitsland rijdt, afzet voor een bordeel in Oldenburg, ‘dit is Duitsland’ zegt en wegscheurt.
Duitsland
Ook in Duitsland weigert Pamela haar lichaam te verkopen. “Sandra, één van de vijftien vrouwen die daar werkt, hoort de madam tegen me tieren en ontfermt zich over me. Ze vindt dat ik op iemand lijk die haar dierbaar is, noemt me liefkozend auntie en zegt dat ze mijn huur wel zal betalen.”
Dan verhuist de madam hen naar een groter pand met club. Die wordt kort daarop tot twee keer toe in één week tijd overvallen. Nadat Pamela bij de tweede overval een pistool tegen haar hoofd gedrukt krijgt, rent ze naar buiten, waar ze voor de club huilend in elkaar zakt. Toevallig loopt Uwe, een Duitse man, voorbij, die haar helpt te vluchten naar Nederland. Ondertussen regelt Pamela’s zus in Nigeria de echtscheidingspapieren. Eindelijk is Pamela van haar man verlost.
Nederland
In Nederland wordt Pamela opgevangen door een vriend van haar nicht. Terwijl ze een verblijfsvergunning probeert aan te vragen, wordt ze ernstig ziek. “Ik verloor heel veel bloed tijdens mijn menstruatie. Niks hielp. IJzersupplementen niet, vleesbomen verwijderen niet. Dan wordt er ook nog eens een trombose in mijn been ontdekt. De artsen besluiten een parapluutje bij mijn hart te plaatsen, zodat als de trombose barst, mijn hart het niet begeeft.” Terwijl ze van die operatie herstelt, loopt een maatschappelijk werkster haar ziekenhuiskamer binnen. “Anneke, heet ze. Ze duwt me een visitekaartje van een advocaat in mijn handen. Daarna heb ik haar nooit meer gezien.”
Uit zichzelf treden
De advocaat start de procedure voor een verblijfsvergunning op en raadt Pamela sterk aan met een psycholoog te gaan praten. “Ik vond dat het wel weer goed ging. Ook dacht ik dat wat mijn man me had aangedaan nu eenmaal bij het getrouwde leven hoorde. Ik had mezelf in Italië en Duitsland echter aangeleerd uit mezelf te treden, zodat wat er ook gebeurde, met die persoon in dat lichaam gebeurde, en niet met mij. Mijn ziel, dacht ik, bleef op deze manier onaangetast.” Pamela spreekt met een psycholoog van Kruispost, die haar doorverwijst naar Equator, een centrum dat psychotrauma behandelt, waar ze met therapie begint.
“Ik blijk een posttraumatische stressstoornis te hebben en ook wordt een persoonlijkheidsstoornis bij me vastgesteld.” Ze krijgt medicatie om te kunnen slapen en om stemmingswisselingen tegen te gaan. Die neemt ze nog dagelijks in.
TheBridge2Hope
Zo probeert Pamela haar leven weer op de rit te krijgen, als een vriendin haar vertelt over TheBridge2Hope. “Je zult het niet geloven, maar op weg naar mijn werk loop ik altijd langs de Bonte Kraai, waar TheBridge2Hope zit. Daar had ik Anu, die programmamanager is bij de organisatie, al wel eens gezien. Ik had echter geen idee wat zij hier precies deed. We hadden een gesprek en toen ben ik toegelaten tot het programma.”
Perspectief
Dat de stichting haar zoveel zou brengen, had ze toen niet kunnen vermoeden.
“Door TheBridge2Hope is mijn sociale netwerk gegroeid en durf ik mensen weer wat meer te vertrouwen. Dankzij de ondersteuning van alle vrijwilligers bij TheBrigde2Hope heb ik mijn hoop hervonden, het gevoel dat ook ik er toe doe en dat ik nog steeds iets van mijn leven kan maken. Zo wil ik een buitenschoolse opvang voor kinderen uit Nigeria gaan opzetten. En als ik me weer helemaal goed voel, dan wil ik optreden als spreker om mijn verhaal te delen. Al help ik maar één persoon, dan is dat het absoluut waard.”
Brug naar mij
“Uiteindelijk heb ik altijd geweigerd om seks met vreemde mannen te hebben, maar mijn eigenwaarde en trots, alles is me in die donkere periode ontnomen. Mijn man heeft mij ontmenselijkt; de madammen gaven alleen om geld, niet om mijn leven; zelfs mijn vader vond mij niks waard. Toch wil ik door, want het leven is nog steeds mooi. Dankzij de hulp van al mijn reddende engelen en TheBridge2Hope kan ik nu helen en zeggen dat dit hoofdstuk onderdeel is van mijn verhaal, maar dat het niet is wie ik ben. TheBridge2Hope is een brug naar mij.”
“Kruispost is een medische post die basiszorg biedt voor Amsterdammers zonder verzekering of zonder een dak boven hun hoofd of zonder verblijfsadres.”
Equator is opgegaan in ARQ Centrum ’45, “een expertisecentrum op het gebied van psychotrauma”.
Geschreven door Bianca Wijnstekers
